What happened in Franz…

What happened in Franz

Sorry to our English readers; This blog that I wrote 2 months ago on a rainy sunday afternoon when we still lived in Franz Josef is completely written in Dutch 🙂

Het is een doodgewone zondagmiddag in Franz Josef Glacier. Of beter gezegd: Franz, want waarom zou je moeilijk doen als local. De kerkdienst ging niet door. Dat gebeurt hier af en toe. Soms komt het door een reparatie of is de sleutel kwijt, maar vandaag kwam de dominee niet. Gewoon zomaar niet. De kerk bestaat uit 4 mensen. De dominee, Cindy, Steve en ik. De dominee komt uit Zuid-Afrika en is de dominee van allllle kerken aan de West Coast (een strook van zo’n 700 kilometer). Dat zijn er 4. Cindy komt uit Samoa en werkt bij het Scenic Hotel. Steef en ik werken bij Top10 en met elkaar vormen we de trouwe kerkgangers van Franz. Vandaag was anders, vandaag was er een groep. Acht mensen kwamen uit Pennsylvania voor onze kerk. Nette mensen, echte kerkmensen. Steef en ik dachten al aan een lied, of misschien wel drie. We zingen nooit, maar nu… met zo’n groot publiek. Echter was er geen dominee, geen sleutel en een hele hoop regen. Dus gingen we maar weer naar huis.

We reden naar de kerk in onze eigen Volvo, een V40 volgens Steve, ik vind hem geel. Het regende namelijk. Regen in Franz drukt niemand uit in millimeters, hier doen ze dat in centimeters. Zo viel er gisterenavond 7. Doordat het uitgedrukt wordt in centimeters klinkt het wat minder, maar het is best veel. Meer dan 5 betekent natte voeten als je naar de wc gaat. Soms regent het een paar dagen 10. Dan krijg je natte voeten op de hele camping. En het maakt een herrie in de nacht. Soms is het hier zonnig, dan is het hier mooi. De mensen die komen als het zonnig is in Franz noemen wij de geluksvogels. Dat is een bijzonder soort mens. Als het zonnig is gaan we niet met de auto. Voor zonnige dagen hebben we de fiets. Incluisief de helm, dat is hier verplicht. Wij vinden dat idioot.

Franz is een prachtig klein plaatsje aan de West kust van het Nieuw-Zeelandse Zuidereiland. In Franz wonen 346 mensen. In de zomer bevat het dorpje iedere dag meer dan 2000 mensen. Mensen die naar Franz komen blijven 1 nacht. Heel soms blijft iemand 2 nachten. Van de week bleef iemand 3 nachten… Het hele team had het erover. Als mensen naar Franz komen dan willen ze de gletsjer zien. Dat kan. Je kan erheen lopen of je neemt de helicopter. Dat laatste is het mooist, maar ook het duurst. Steef en ik hebben het allebei gedaan. We vonden de heli fantastisch. De heliride koste ons 1 kratje bier. Heineken natuurlijk. Het geluid van een heli was vroeger iets verbazendingwekkends. Nu hoort het bij het leven. Het geluid van de heli betekent mooi weer. Je hoort het al als je opstaat. Jammer Als het regent zie je niets. Er vliegt dan ook geen heli. Dan rijden mensen weer door. Ze gaan naar Fox Glacier, of naar Wanaka, Queenstown of whatever. Allemaal hetzelfde rondje.

Als het regent op een zondag, wat het meestal doet, verhuizen wij. Wij verslepen ons hele hebben en houden naar het zogenaamde Big Block. Dat is de naam van de grootste gemeenschappelijk ruimte die het park rijk is. En groot istie. Vooral om schoon te maken… Het BB heeft een oven. En het internet werkt er. Ook is er een gasfornuis. En een wastafel. Zo kan je er; de afwas doen, wortel-courgette muffins en choclate chip cookies bakken, pannenkoeken maken en even naar huis appen. Foto’s van de gele V40. Die wilden ze graag. 2 uur later lopen we weer naar huis. Al etend van de koekjes.

Inmiddels is het droog. Buiten rent Berhil. Ze is Engels, maar spreekt Duits. Ze rent achter de bal aan en springt om hem te grijpen. Haar baas is Jim, een kiwi. Hij is onze buurman. We wonen hier met 3 stellen en we delen de tuin, de douche, de koelkast en het toilet. Jim en Beth, in hun camper waarmee ze heel Nieuw-Zeeland rondreizen. Het is hun huis. Beth is zorgzaam en om Jim maken we ons soms zorgen. Hij vergeet soms de raarste dingen. Capi en Bryce wonen in hun tent. Hij overstroomt soms… als het 10 regent. Bryce komt uit de States en Capi is Canadees. Ze zijn getrouwd. Niet omdat ze dat wilden, maar omdat ze anders maar 3 maanden bij elkaar mochten wonen. Daarna moet altijd een van beide weer naar huis. Steef en ik wonen in een oude caravan. Hij is groen en wit, maar de gordijnen zijn rood. De banden zijn lek en alles is kapot. Echter er staat een bed. Steve en Anne zijn de hoveniers van Top10, soms doen ze de receptie en af en toe spelen ze voor klusjesman. Steve is het handigst met de heggenschaar, ik zelf hou meer van de schoffel. Verderop wonen nog 2 stellen. Maar niet hier.

What happened in Franz

The sunset…

Steve gooit nu ook met de bal. De zon zakt en maakt mooie goude randjes om de wegdrijvende regenwolken. Zonsondergangen zijn hier altijd fantastisch. We vragen Jim of hij ook van de zonsondergang geniet. Hij zegt: ‘Nee, ik was de afgelopen paar uur aan het koken’. Hij is waarschijnlijk vergeten wat een zonsondergang is. Of op welk moment van de dag dat plaatsvindt. NU, Jim. We eten wat vanmorgen gebakken choclate chip cookies en zien het donker worden. We genieten van de dag zoals die komt. Morgen start de nieuwe werkweek. Dat is een ander verhaal. Een niet al te makkelijk verhaal. Dat vertellen we later.

Vanuit een prachtig Franz, waar de bergen na de regen weer tevoorschijn komen en de zon de lucht rood, roder, roodst kleurt, heel veel hartelijke groeten.
Anne

What happened in Franz

De tent van Bryce & Capi, de camper van Jim & Beth en onze caravan.

No comments

Leave a Reply